Программы по ПДД
Конкурс «Дорожный следопыт»



 
 
 
 




Новости / Новости, акции, мероприятия, события


12.10.2018 Ветэран крымінальнага вышуку Уладзімір Казак: «Я тут да месца»


Спачатку ў маім жыцці было войска. Гэта быў час Савецкага Саюза, служыць маглі адправіць куды заўгодна. Я трапіў у Карэлію, у пяты асобны батальён хімічнай абароны. Пасля вяртання на Радзіму ўладкаваўся працаваць слесарам на станказавод ў Маладзечне, правёў там тры гады. І толькі пасля гэтага вырашыў паступаць. Так што можна сказаць, што рашэнне было дарослым, усвядомленым. Але, па праўдзе, якая ў мяне тады была маральная матывацыя, я ўжо і не ўспомню.

Пасля заканчэння сам папрасіў адправіць яго ў Мядзельскі раён. Хацелася быць бліжэй да дома, мець магчымасць часцей бачыцца з бацькамі.

— Было гэта ў 1977 годзе, я адразу прыйшоў на пасаду оперўпаўнаважанага, а праз чатыры гады, у 81 стаў ужо старэйшым операм. У 86 мяне прызначылі начальнікам.

Праца ў крымінальным вышуку патрабуе ад чалавека псіхалагічнага здароўя і фізічнай трываласці, але Уладзімір Казак распавядае, што за дваццаць пяць гадоў працы ніколі не адчуваў якогасьці асоба моцнага напружання.

— У гэтым сэнсе цяжэй, напэўна, было маёй жонцы. А сам я да працы з такім высокім рытмам прывык амаль адразу. Да свайго аддзелу, можна сказаць, прырос. Мне вельмі падабаўся калектыў, і падначаленыя і начальства. Так што нават калі паступіла прапанова перайсці ў МУС, адмовіўся, вырашыў, што больш патрэбны тут, што тут я да месца. У нашай прафесіі самае галоўнае, гэта ўмець працаваць з людзьмі. І я кажу не толькі пра апытанне сведак, але таксама і пра атмасферу і працоўны настрой у калектыве. Не можаш знайсці агульную мову з чалавекам — ніякае справа не “адчыніш”.

Праца Уладзіміра Казака выпала на неспакойны час: спачатку развалілася велізарная краіна, затым пачаліся, як любяць казаць, “ліхія” дзевяностыя.

— Гучных спраў заўсёды было нямала, — дзяліцца Уладзімір Анатольевіч, — Да распаду СССР яшчэ і межаў з візавым кантролем не было, а тут Віленская траса на Полацк, так што часам, каб расследаваць справу даводзілася і ў Літву ездзіць. Але і сваіх здарэнняў хапала.

Па ўспамінах былога начальніка крымінальнага вышуку, былі ў той час і не раскрытыя справы. За некаторымі ён працягваў сачыць нават пасля таго, як сышоў з аддзела.

— Ёсць адна справа, якую завялі яшчэ да таго, як я прыйшоў сюды працаваць і не раскрылі вось да гэтага часу. Гэта крадзеж, у Лотве абрабавалі кантору і вынеслі дваццаць тры тысячы савецкіх рублёў. Уяўляеце, якая гэта была сума? Можна было некалькі аўтамабіляў купіць. Але ў цэлым раскрывальнасць ў раёне была вельмі высокая. Памятаю, што калі апускалася да 94 адсоткаў, то гэта ўжо дрэнна. Зараз гэты паказчык на парадак менш. З іншага боку і час іншае. Падчас маёй працы ў год у сярэднім было да ста злачынстваў, часцей 87-90. Цяпер, вядома, больш. Хоць, калі параўноўваць ў цэлым, мне здаецца, раней жыць было спакайней. Была нейкая ўпэўненасць ці што. Затрымання стараліся праводзіць без лішняга шуму, але быў у практыцы Уладзіміра Анатольевіча адзін выпадак, калі прыйшлося звярнуцца да зброі. 

— Адзін толькі раз за ўсе годы службы мне давялося страляць у чалавека. Мы прыехалі на выклік: муж выгнаў з дома жонку і дзяцей. Сам залез на печ i пачау страляць. Зараз жа дома і стрэльба ёсць і накшталт паляўнічым магу лічыцца, але на паляванне не хаджу. Упэўнены, што нават у безабаронную жывёлу, з мэтай забіць, стрэліць не змагу.

Нават пасля таго, як Уладзімір Анатольевіч выйшаў на пенсію і адышоў ад спраў, да яго працягваюць звяртацца за радай былыя калегі.

Цяпер ужо, вядома, час прайшоў. У аддзеле, можна сказаць, пакаленне змянілася. Не ўпэўнены нават, што цяпер там ёсць хоць нехта, з кім мне давялося папрацаваць. Памятаю, калі толькі сышоў з працы, уладкаваўся ў службу аховы санаторыя “Спадарожнік”, так нават сумаваў. Не хапала гэтага напружання, лагічнай працы. Цяпер ужо прызвычаіўся, працую толькі па дому і на дачы, ды і за здароўем трэба сачыць.

На дачы, у бацькоўскай хаце ў Вузле, Уладзімір Анатольевіч праводзіць лета разам з жонкай. У госці зазіраюць дзеці.

— Дачка ў мяне працуе ў Мінску, у прыватных цяпліцах, пастаянна прывозіць нейкія новыя віды кветак. Часам жартам спрачаемся, я прашу хоць бы бульбу пасадзіць, а яна ўсё роўна клумбы разводзіць. Ну, кветку на відэлецу не наколеш. У сына свая справа, працуе індывідуальным прадпрымальнікам. Дзеці па маіх слядах не пайшлі. Але дачка замужам за міліцыянерам падпалкоўнікам.

Любімы від адпачынку Уладзіміра Казака — рыбалка. Асабліва зімовая. Дарэчы, сярод супрацоўнікаў РАУС Мядзелськага раёна ўжо некалькі гадоў праводзяць турнір па лоўлі рыбы, названы ў гонар Уладзіміра Анатольевіча.

— Запрашаюць мяне судзіць, хто самую вялікую рыбу злавіў, хто самую маленькую. Выдатна, што маё захапленне ў такім выглядзе папулярызуюць ў аддзеле, нават нягледзячы на тое, што я там ужо шмат гадоў не працую. Для мяне рыбалка — занятак для душы. Летам не надта актыўна рыбачу, а вось узімку з задавальненнем хаджу на возера, магу цэлы дзень праседзець. Я казаў, што ў час службы, нейкіх псіхалагічных зрываў не было, так можа гэта як раз дзякуючы такому спакойнаму майму захапленню (смяецца)?

Вось як выйшла: чалавек ужо шмат гадоў не працуе, у аддзеле ўжо няма яго калег, а турнір усё яшчэ збірае людзей — памяць застаецца.

Аляксандра ГАРАЧКА, газета "Нарачанская зара".


Перейти к полному списку »
В начало
Карта сайта